ترجمه و شرح حکمت ۲۳۲ نهج البلاغه:پاداش فراوان خدا به نیکی بندگان
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صبح هامون هر روز یک حکمت از نهج‌البلاغه امیرالمؤمنین علی (ع) را می‌خوانیم
وَ قَالَ (علیه السلام): مَنْ یُعْطِ بِالْیَدِ الْقَصِیرَهِ، یُعْطَ بِالْیَدِ الطَّوِیلَهِ.
[قال الرضی رحمه الله تعالى و معنى ذلک أن ما ینفقه المرء من ماله فی سبیل الخیر و البر و إن کان یسیرا فإن الله تعالى یجعل الجزاء علیه عظیما کثیرا؛ و الیدان هاهنا عباره عن النعمتین ففرّق (علیه السلام) بین نعمه العبد و نعمه الرب تعالى ذکره بالقصیره و الطویله، فجعل تلک قصیره و هذه طویله لأن نعم الله أبدا تضعف على نعم المخلوق أضعافا کثیره إذ کانت نعم الله أصل النعم کلها فکل نعمه إلیها ترجع و منها تنزع
و فرمود (ع): کسى که با دست کوتاه ببخشد او را با دست دراز ببخشند.
سید رضی مى گوید: معنى این عبارت این است که انسان مالى را که در راه خدا انفاق مى کند هر چند، اندک باشد خداى تعالى پاداش او را فراوان خواهد داد. و دو دست، عبارت است از دو نعمت. امام میان نعمت بنده و نعمت پروردگار فرق گذاشته و از نعمت بنده به دست کوتاه تعبیر نموده و از نعمت خدا به دست دراز. زیرا، نعمت خداوندى همواره چند برابر نعمت بنده است. نعمت او اصل همه نعمتهاست و هر نعمت به او باز مى گردد و از او افاضه مى شود.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید