کارشناس مذهبی مطرح کرد:امام رضا (ع) تجلی کامل رأفت اهلبیت
حجتالاسلاموالمسلمین علیرضا اصغری حسامیه در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی صبح هامون به نقل از «عصرهامون»، بیان کرد: مناسبت بیست و سوم ذیقعده، به تبیین ریشههای تاریخی تعدد نقلها در ثبت وقایع زندگانی اهلبیت (ع) و آنچه امروز موجب بروز اختلاف در ایامی نظیر شهادت امام رضا (ع) و یا ایام فاطمیه شده است، ریشه در نظام ناقص ثبت و ضبط وقایع در گذشته دارد.
وی افزود: در برخی نقلهای تاریخی، مدتزمان میان رحلت پیامبر صلواتاللهعلیه تا شهادت حضرت زهرا (س) با واژهای ثبت شده که به لحاظ ظاهری، «تسکینه» یا «سبعینه» قابل خوانش است. اولی به معنای ۹۰ روز و دومی به معنای ۷۰ روز است و جابهجایی یک نقطه، ۲۰ روز فاصله در تعیین تاریخ ایجاد میکند.
کارشناس مذهبی ادامه داد: این نمونه نشان میدهد که چگونه قرائتهای متفاوت از دستنوشتهها، دستکاری متون تاریخی و ثبتهای متعارض باعث شکلگیری همین اختلافات شده است. لهذا استناد قطعی به برخی تاریخها، از جمله شهادت امام رضا (ع) در ۲۳ ذیقعده، با تردیدهای علمی مواجه است.
اصغری حسامیه در ادامه با اشاره به وجه دیگر این مناسبت تصریح کرد: فارغ از آنکه این روز سالگرد شهادت باشد یا خیر، آنچه مسلّم است تأکید بر زیارت امام رضا (ع) در این روز است. دلیل این تأکید نیز به وجود فرقهای تحت عنوان «واقفیه» در صدر اسلام باز میگردد.
رأفت امام رضا؛ زبانزد دوست و دشمن
وی گفت: زمانی که امام موسی کاظم (ع) به شهادت رسیدند، گروهی از شیعیان با توقف بر امامت ایشان، ولایت امام رضا (ع) را منکر شدند. ازاینرو اهلبیت (ع) بهمنظور مقابله با این انحراف عقیدتی، مردم را به زیارت حضرت در روزهایی خاص سفارش کردند تا از رهگذر آن، توجه جامعه به امام حیّ جلب گردد.
کارشناس مذهبی افزود: حتی نقل شده که ارزش زیارت امام رضا (ع) در این برهه بر زیارت امام حسین (ع) در کربلا تفوق داده شد که این امر، اقدامی راهبردی برای مهار جریان واقفیه و امثال آن بوده است.
وی در تشریح چرایی ملقب شدن امام هشتم به «رئوف» نیز خاطرنشان کرد: گرچه رأفت و مهربانی، خصلت ذاتی تمام اهلبیت (ع) است؛ اما تجلی این صفت در سیره امام رضا (ع) به جهت جایگاه خاص حکومتیشان، نمودی دوچندان یافت.
اصغری حسامیه گفت: ایشان پس از امیرالمؤمنین (ع) تنها معصومی بودند که در جایگاه رسمی ولایتعهدی و در اوج قدرت سیاسی قرار گرفتند، اما بااینوجود، در مواجهه با مردم، بهویژه طبقات فرودست و نیازمندان، کوچکترین تشریفاتی قائل نبودند. این ارتباط بیواسطه و رسیدگی بیدریغ به امور مردم، به حدی تأثیرگذار بود که حتی منکران امامت و دشمنان ایشان نیز به این صفت برجسته اعتراف داشتند؛ بنابراین زیارت در چنین روزی، مصداق اقبال به ساحت همین رأفت بینظیر است.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید