خطبه ۵۴ نهج‌البلاغه:

جنگ‌وصلح برای خدا

 مردم برای بیعت با من به‌شدت به هم می‌خوردند؛ مانند به‌هم‌خوردن شتران تشنه در روز ورود به آب که ساربان آنها را رها کرده و عقال از پایشان برداشته باشد، تا جایی که گمان بردم مرا خواهند کشت یا در حضورم بعضی بعض دیگر را نابود خواهند کرد.
زیر و روی حکومت را اندیشه کردم به صورتی که خواب را از چشمانم گرفت، راه چاره‌ای جز جنگ با دشمنان یا انکار آنچه که محمّد صلی‌الله علیه و آله آورده نیافتم، پس تحمل جنگ برایم آسان‌تر از تحمل کیفر الهی، و مشقت‌های این دنیا برایم سهل‌تر از مشقت‌های آخرت بود.

انتهای خبر/