حکمت ۴۲ نهجالبلاغه:بیماری سبب ریزش گناهان
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صبح هامون هر روز یک حکمت از نهجالبلاغه امیرالمؤمنین علی (ع) را میخوانیم.
قَالَ (علیهالسلام) لِبَعْضِ أَصْحَابِهِ فِی عِلَّهٍ اعْتَلَّهَا:
جَعَلَ اللَّهُ مَا کَانَ [مِنْکَ] مِنْ شَکْوَاکَ حَطّاً لِسَییِئَاتِکَ، فَإِنَّ الْمَرَضَ لَا أَجْرَ فِیهِ وَ لَکِنَّهُ یَحُطُّ السَّییِئَاتِ وَ یَحُتُّهَا حَتَّ الْأَوْرَاقِ، وَ إِنَّمَا الْأَجْرُ فِی الْقَوْلِ بِاللِّسَانِ وَ الْعَمَلِ بِالْأَیْدِی وَ الْأَقْدَامِ و إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ یُدْخِلُ بِصِدْقِ النِّییَهِ وَ السَّرِیرَهِ الصَّالِحَهِ مَنْ یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ الْجَنَّهََ.
به یکی از اصحابش که بیمار شده بود چنین فرمود:
خداوند بیماری تو را که از آن شکوه میکنی، سبب کاستن از گناهانت قرار داده. زیرا در بیماری اجر و ثوابی نیست، ولی گناهان را میریزد، انسان که برگ درختان میریزند. اجر و ثواب، حاصل گفتار به زبان است و کردار به دستوپای خداوند به سبب صدق نیت و باطن پاک، هر کس را که خواهد، به بهشت میبرد.
امتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید