فعال فرهنگی هامون مطرح کرد:سنتهای دیروز سیستان یادگارهای امروز
محمدجواد رضوانی فرد در گفتگو با خبرنگار فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی صبح هامون بیان کرد: سیستان دیاری بافرهنگ و تمدنی غنی بوده که متأسفانه امروزه بخش عظیمی از آنها به فراموشی سپرده شده است. سخنگفتن در ابعاد مختلف سیستان نیازمند ساعتها وقتگذاشتن برای نطقکردن و گوشفرادادن است. از اسطورهها، ابداعات، هنرها، تاریخچه، جایگاه و بهویژه آدابورسوم مردم این خطّه سخنها میتوان راند.
رضوانی فرد با اشاره به بزرگداشت آیینهای مذهبی مردم در سیستان خاطرنشان کرد: در بین مردم سیستان، نیمهٔ شعبان به بوی زندهها شهرت داشت و در این روز نانشیرینی ای موسوم به چلبک میپختند. از سیزدهم رجب به بوی مردهها یاد میشد و مردم در این روز به زیارت قبور میرفتند و قلیفی و قتلمه تهیه میکردند. پختن کلوچههای خرمایی در عید فطر و نوروز، تهیهٔ لندو و گندم بریان در شب یلدا و گندم جوشک در عید قربان بخشی از این سنتهای اصیل به شمار میرفت.
این فعال فرهنگی تصریح کرد: پخش شکلات در عصر پنجشنبه بهعنوان “مشکلگشا”، زیارت پو حضرت عباس علیهالسلام و خواجه در عید نوروز، فاتحهخوانی برای تازه درگذشتگان در اعیاد فطر و قربان و رمضونیکه خوانی از دیگر آیینهایی بود که رفتهرفته به فراموشی سپرده شد.یکی از جلوههای تقیُّد مردم سیستان به دین که در مراسم عروسی جلوهگر بود، مراسم نمادین “در واکنه در واکنه” بود.در این مراسم خانوادهٔ داماد پشت دربخانهٔ عروس اشعاری میخواندند و از خانواده عروس میخواستند درب را باز کنند. ولی خانوادهٔ عروس امتناع میورزند. تا اینکه خانوادهٔ داماد میگویند: در واکُنِه در واکُنِه قرآن مِیاره وَر شماخانوادهٔ عروس نیز به احترام قرآن درب را باز میکنند.
وی ادامه داد: از میان همهٔ این رسوم، سنت زیبای کاسهٔ قرض همسایه هنوز میان مردم رواج دارد. درگذشته اگر همسایهای ظرفی پر از شیر، ماست یا کره به دیگری میداد، بازگرداندن ظرف خالی قبیح شمرده میشد؛ بنابراین ظرف با نبات، شکلات یا محصولی دیگر پر میشد و بهعنوان قدردانی بازگردانده میشد. اگر کسی از مرغ همسایه برای جوجهآوری استفاده میکرد، نیمی از جوجهها را به صاحب مرغ بازمیگرداند.
رضوانیفرد خاطرنشان کرد: از دیگر جلوههای فرهنگی مردم سیستان میتوان به توجه ویژه به نظافت اشاره کرد که در آیینهایی مانند حنابندان و سرتراشک تجلی مینمود
سنت پسانداز برای فرزندان از رونمایی تا پاگشا، هنر آسوکهخوانی و سیتکگویی و نیز سرودن رباعیکه در میان زنان سالخورده رواج داشت.
وی در ادامه تأکید کرد: این موارد تنها بخشی از آدابورسوم نیاکان ما مردم سیستان است که امروزه تنها مقدار اندکی از آن در میان مردم باقیمانده است. لازم است این میراث ارزشمند بیشازپیش شناسانده و پاسداری شود.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید