کارشناس آموزشوپرورش مطرح کرد:فرهنگ سیستان میراثی زنده و اصیل
ناهید نخعیزاده در گفتگو با خبرنگار فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی عصر هامون بیان کرد: فرهنگ در زندگی فردی جهتدهنده باورها و ارزشهاست و در زندگی اجتماعی عامل پیوند و همبستگی مردم به شمار میآید. جامعهای که فرهنگ غنی داشته باشد در برابر آسیبهای بیرونی مقاومتر است و بهتر میتواند مسیر پیشرفت خود را طی کند.
وی در ادامه با اشاره به نقش مدرسه در انتقال ارزشهای فرهنگی افزود: مدرسه باید محلی برای پرورش ارزشهایی چون احترام به دیگران، صداقت، تعاون، مسئولیتپذیری، نظم و علاقه به علم باشد. همچنین آشنایی بافرهنگ بومی و دینی، زبان و ادبیات اصیل فارسی و محلی و تقویت روحیه همدلی باید از برنامههای اصلی آموزشی باشد.
نخعیزاده ادامه داد: برگزاری کارگاههای هنری، نمایشگاهها و جشنوارههای محلی، بازدید از اماکن تاریخی و دعوت از هنرمندان بومی به مدارس میتواند شوق آشنایی بافرهنگ و هنر را در دل نوجوانان زنده کند.
کارشناس آموزشوپرورش ادامه داد: سیستان سرشار از مثلها و حکایات اصیل است که ریشه در صبر، تلاش و قناعت مردمان این دیار دارد. برای نمونه، مثل مشهور سیستانی نان خشک بخورد؛ اما عزت نمیفروشد نشاندهنده پایبندی مردم به عزت و غیرت است. حکایتهای قدیمی درباره پهلوانان و شخصیتهای محلی نیز بخشی از این میراث ارزشمند به شمار میرود.
وی درباره راههای زنده نگهداشتن آدابورسوم اصیل سیستانی گفت: باید این آیینها در قالب جشنوارهها، برنامههای آموزشی مدارس و رسانهها به نسل جدید منتقل شود. حضور خانوادهها در کنار فرزندان در مراسم سنتی و تشویق آنها به پوشیدن لباس محلی یا اجرای آیینهای بومی نقش مهمی در این زمینه دارد.
نخعی زاده افزود: یکی از شاخصترین ویژگیهای فرهنگی مردم سیستان مهماننوازی است. در این سرزمین، مهمان همچون نعمت الهی دانسته میشود و تکریم او وظیفهای اخلاقی و اجتماعی است. این ویژگی نشانه روحیه بخشندگی و همبستگی اجتماعی مردم سیستان است.
کارشناس آموزشوپرورش ادامه داد: لباسهای سبک و گشاد مردم سیستان هماهنگ با شرایط آبوهوایی گرم و خشک منطقه طراحی شده است. رنگهای روشن این پوشاک و تزیینات زیبای آن نیز بیانگر ذوق و هنر مردمان این دیار و بازتابی از تاریخ و اقلیم منطقه است.
وی افزود: جشنها و آیینهای بومی سیستان جایگاهی ویژه در فرهنگ محلی دارند. این آیینها نهتنها یادگار نیاکان و نشانهای از اصالت تاریخی مردم این دیار هستند، بلکه بستری برای همبستگی اجتماعی و انتقال ارزشها به نسلهای جوان نیز به شمار میآیند.
نخعی زاده ادامه داد: آیینهایی چون نوروزخوانی، مراسمهای سنتی کشاورزی، جشنهای مذهبی و ملی در سیستان با شور و نشاط خاصی برگزار میشود و پیوندی عمیق میان مردم و هویت فرهنگی آنان برقرار میسازد. این آیینها فرصتی برای بازآفرینی خاطرات جمعی و تقویت احساس تعلق به سرزمین و جامعه است.
وی افزود: موسیقی و شعر سیستانی نیز ویژگیهایی دارد که آن را از دیگر فرهنگهای ایران متمایز میکند. موسیقی سیستان با ریتمهای پرتحرک و سازهای محلی مانند رَباب و دهل شناخته میشود و بیشتر بیانگر شادی، مقاومت و صبوری مردم این خطه است.
کارشناس آموزشوپرورش گفت: اشعار محلی سیستانی اغلب ساده، روان و سرشار از مثلها و واژگان بومی هستند که زندگی روزمره، عشق به طبیعت و سختکوشی مردم را بازتاب میدهند. ترکیب موسیقی و شعر در سیستان نهتنها یک هنر اصیل، بلکه زبان گویای تاریخ، هویت و روحیه مردم این سرزمین به شمار میآید.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید