کارشناس مسائل سیاسی مطرح کرد:ایرباس ایران؛ جنایت، بیکیفرمانی، آمریکا
ابوالحسن یادگاری در گفتگو با خبرنگار سیاسی پایگاه خبری تحلیلی صبح هامون به نقل از «عصرهامون»، با اشاره به سالروز حمله ناو آمریکایی به پرواز ۶۵۵ ایرانایر، بیان کرد: این حادثه از تلخترین وقایع معاصر در حافظه تاریخی ملت ایران است؛ رخدادی که در آن صدها مسافر غیرنظامی در شرایطی جان باختند که هواپیما در مسیر رسمی و شناختهشده هوایی در حال حرکت بود.
وی افزود: اهمیت این حادثه فقط در ابعاد انسانی آن خلاصه نمیشود، بلکه نوع مواجهه دولت آمریکا و نهادهای بینالمللی با این پرونده نیز بر حساسیت آن افزوده است. در بسیاری از حوادث مشابه، شاهد پیگیریهای گسترده سیاسی، حقوقی و رسانهای هستیم، اما در این موضوع، واکنشها به سطحی محدود تقلیل یافت.
واکنش متفاوت به یک حادثه بینالمللی
یادگاری تأکید کرد: آنچه بیش از هر چیز در بررسی این فاجعه جلبتوجه میکند، نبود برخورد متناسب با عاملان این اقدام است. درحالیکه انتظار میرفت یک حادثه با این ابعاد، زمینه پاسخگویی جدی و روشن را فراهم کند، نهتنها چنین اتفاقی رخ نداد، بلکه رفتارهای بعدی آمریکا این تصور را تقویت کرد که اصول انسانی در برابر ملاحظات سیاسی به حاشیه رانده شده است.
کارشناس مسائل سیاسی تصریح کرد: از همین منظر، حادثه ۱۲ تیر را باید فراتر از یک رخداد نظامی تحلیل کرد. این پرونده به نمادی از بیعدالتی در عرصه بینالملل تبدیل شد؛ جایی که قدرت سیاسی برخی کشورها بر روند داوری و قضاوت جهانی سایه میاندازد و مانع از شکلگیری برخوردی عادلانه میشود.
وی در ادامه گفت: هنوز هم برای بسیاری از ناظران این پرسش جدی مطرح است که اگر چنین اقدامی از سوی کشوری غیر از آمریکا انجام میشد، آیا باز هم شاهد همین میزان سکوت و اغماض بودیم یا واکنشها شکل دیگری به خود میگرفت.
حافظه تاریخی ملتها فراموش نمیکند
کارشناس مسائل سیاسی با بیان اینکه مرور این حادثه صرفاً بازگشت به گذشته نیست، عنوان کرد: زنده نگهداشتن این پرونده ازآنجهت اهمیت دارد که افکار عمومی جهان با نمونهای عینی از استانداردهای دوگانه در سیاست بینالملل روبهرو شود. قربانیان این پرواز، انسانهایی بیدفاع بودند و همین مسئله، مسئولیت نهادهای بینالمللی را در قبال روشنشدن ابعاد ماجرا دوچندان میکند.
وی ادامه داد: آنچه این فاجعه را ماندگار کرده، تنها تلخی اصل حادثه نیست، بلکه احساس بیعدالتی پس از آن نیز هست. وقتی جامعه جهانی در برابر چنین رخدادی واکنشی درخور نشان نمیدهد، طبیعی است که اعتماد ملتها به سازوکارهای بینالمللی با تردید مواجه شود.
یادگاری همچنین اظهار کرد: در سالهای اخیر، توجه دوباره به این حادثه نشان داده است که حافظه تاریخی ملتها بهسادگی پاک نمیشود. ممکن است برخی جریانهای رسانهای تلاش کنند ابعاد چنین رویدادهایی را کمرنگ کنند، اما واقعیتهای تاریخی در نهایت جای خود را در افکار عمومی حفظ میکنند.
ضرورت بازخوانی مستمر این فاجعه
این کارشناس سیاسی با تأکید بر نقش رسانهها و مراکز علمی در بازخوانی این حادثه گفت: پرداختن مستمر به این موضوع، صرفاً یک وظیفه تاریخی نیست، بلکه اقدامی ضروری برای دفاع از حقیقت در برابر روایتهای گزینشی است. دانشگاهها، مراکز پژوهشی و رسانهها باید با تبیین دقیق ابعاد حقوقی و انسانی این واقعه، مانع از فراموشی آن شوند.
یادگاری تشریح کرد: امروز بیش از هر زمان دیگری لازم است پروندههایی ازایندست از منظر حقوقی، سیاسی و رسانهای موردتوجه قرار گیرد، زیرا افشای این واقعیتها میتواند به تقویت مطالبهگری جهانی در برابر سیاستهای مبتنی بر زور و تبعیض کمک کند.
وی در پایان خاطرنشان کرد: حادثه ۱۲ تیر ۱۳۶۷ همچنان یکی از اسناد مهم در شناخت رفتار واقعی آمریکاست. این فاجعه نشان داد که ادعاهای پررنگ درباره حقوق بشر، زمانی که پای منافع سیاسی در میان باشد، بهآسانی کنار گذاشته میشود. ازاینرو، یادآوری این حادثه نهتنها ادای احترام به قربانیان آن، بلکه تلاشی برای حفظ حقیقت در حافظه جمعی ملتهاست.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید