حکمت ۲۱۱ نهج البلاغه:پندهای گرانبهای اخلاقی و اجتماعی
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صبح هامون هر روز یک حکمت از نهجالبلاغه امیرالمؤمنین علی (ع) را میخوانیم.
الْجُودُ حَارِسُ الْأَعْرَاضِ، وَ الْحِلْمُ فِدَامُ السَّفِیهِ، وَ الْعَفْوُ زَکَاهُ الظَّفَرِ، وَ السُّلُوُّ عِوَضُکَ مِمَّنْ غَدَرَ، وَ الِاسْتِشَارَهُ عَیْنُ الْهِدَایَهِ، وَ قَدْ خَاطَرَ مَنِ اسْتَغْنَى بِرَأْیِهِ، وَ الصَّبْرُ یُنَاضِلُ الْحِدْثَانَ، وَ الْجَزَعُ مِنْ أَعْوَانِ الزَّمَانِ، وَ أَشْرَفُ الْغِنَى تَرْکُ الْمُنَى، وَ کَمْ مِنْ عَقْلٍ أَسِیرٍ تَحْتَ [عِنْدَ] هَوَى أَمِیرٍ، وَ مِنَ التَّوْفِیقِ حِفْظُ التَّجْرِبَهِ، وَ الْمَوَدَّهُ قَرَابَهٌ مُسْتَفَادَهٌ، وَ لَا تَأْمَنَنَّ مَلُولاً.
سخاوتمندى، پاسدار آبروهاست و بردبارى، دهانبند بى خرد و عفو، زکات پیروزى.
دورى کردن از کسى که با تو بى وفایى کند، پاداش توست.
مشورت کردن، عین ره یافتن است.
هر که تنها به رأى و تدبیر خویش بسنده کند، خود را به مخاطره افکنده.
شکیبایى، دور کننده سختیهاى روزگار است.
بى تابى کردن از یاوران روزگار است بر آزار آدمى.
شریفترین بى نیازیها ترک آرزوهاست.
چه بسا عقلها که گرفتار هوا و هوس اند.
تجربه اندوزى نشان پیروزى است.
دوستى با مردم، خود، گونه اى خویشاوندى است.
بر مردم رنجیده و ملول ایمن مباش.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید