حکمت ۲۱۰ نهج البلاغه:سفارش به تقوا
منشور جامع بندگی، خودسازی اخلاقی و استقرار عدالت اجتماعی
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صبح هامون هر روز یک حکمت از نهجالبلاغه امیرالمؤمنین علی (ع) را میخوانیم.
اتَّقُوا اللَّهَ تَقِیَّهَ [تُقَاهَ] مَنْ شَمَّرَ تَجْرِیداً وَ جَدَّ تَشْمِیراً، وَ کَمَّشَ [أَکْمَشَ] فِی مَهَلٍ وَ بَادَرَ عَنْ وَجَلٍ، وَ نَظَرَ فِی کَرَّهِ الْمَوْئِلِ وَ عَاقِبَهِ الْمَصْدَرِ وَ مَغَبَّهِ الْمَرْجِعِ
از خداى بترسید، چونان کسى که دامن بر کمر زده و خود را مجرد از علایق ساخته و کوشیده و چالاکى به خرج داده است و در مهلتى که داشته از پاى ننشسته و ترسان روى به راه آورده و نگریسته است به مقصدى که به سوى آن روان است و به آنجا که جایگاه بازگشت اوست.
انتهای خبر/

دیدگاهتان را بنویسید