جانباز سرافراز دوران دفاع مقدس مطرح کرد:حضرت عباس (ع) الگوی زنده رزمندگان دفاع مقدس
غلامحسین مطهرینژاد در گفتگو با خبرنگار فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی صبح هامون بیان کرد: نام حضرت عباس (ع) همیشه با لحظات سخت و سرنوشتساز جبههها گرهخورده بود؛ زمانی که باید از خود میگذشتی تا دیگری بماند. رزمندگان، بهویژه در شرایط تشنگی، محاصره و مأموریتهای دشوار، خود را در آینه کربلا میدیدند و همین باور، نیرویی مضاعف به آنها میداد.
وی با بیان اینکه اعزام به جبهه برای نسل آن روز یک انتخاب شخصی نبود، افزود: وقتی دشمن به خاک، ناموس و انقلاب نوپای اسلامی حمله کرد، حضور در جبهه به یک تکلیف تبدیل شد. اگر کسی نمیرفت، احساس ماندن از قافله حق میکرد. انگیزه اصلی ما دفاع از اسلام، انقلاب و آینده فرزندان این سرزمین بود.
این جانباز دفاع مقدس جبههها را «دانشگاه انسانسازی» توصیف کرد و گفت: فضای معنوی جبههها مثالزدنی بود. شبها صدای مناجات، دعای کمیل و توسل از سنگرها بلند میشد و بسیاری از رزمندگان پیش از عملیات، با توسل به حضرت عباس (ع) راهی خط مقدم میشدند. این توسلها واقعی و از دل برمیآمد و بسیاری از بچهها در لحظات خطر، دست عنایت اهلبیت (ع) را با تمام وجود احساس میکردند.
مطهرینژاد با اشاره به مجروحیت خود بیان کرد: مجروحیت فقط یک درد جسمی نبود، بلکه آغاز مسئولیتی سنگینتر بود. جانبازی یادآور این حقیقت است که مسیر انقلاب با هزینههای سنگین بهدستآمده و نباید اجازه داد ارزشها کمرنگ شود. این تجربه، مسیر زندگی مرا به سمت صبر، شکر و خدمت بیشتر سوق داد.
وی مهمترین درس دفاع مقدس را وحدت و اخلاص دانست و تصریح کرد: آن روزها کسی دنبال نام و عنوان نبود. اگر امروز هم هرکس وظیفهاش را فقط برای رضای خدا انجام دهد، بسیاری از مشکلات حل خواهد شد. دفاع مقدس به ما آموخت که باایمان و همدلی، حتی در سختترین شرایط میتوان پیروز شد.
این جانباز دفاع مقدس در ادامه گفت: وفاداری تا آخرین نفس، اطاعت از ولایت، شجاعت همراه بامعرفت و مقدم دانستن دیگران بر خود، از ویژگیهای مشترک حضرت عباس (ع) و رزمندگان بود. بسیاری از بچهها حتی حاضر نبودند نامشان جایی ثبت شود؛ همان روحیهای که در کربلا موج میزد.
مطهرینژاد درباره سوابق حضور خود در جبههها توضیح داد: سال ۱۳۶۳ از طریق کاروان «محمد رسولالله» شهر محمدآباد همراه جمعی از بسیجیان اعزام شدم. پیش از اعزام، معلم بودم و پس از حرکت از محمدآباد به زاهدان و سپس سوسنگرد، دورههای آموزشی را گذراندم و همزمان چند ماه در جبهه و چند ماه در مدارس به تدریس دانشآموزان مشغول بودم و از آموزشهای قاسم میرحسینی و حاجقاسم سلیمانی بهرهمند شدم.
وی افزود: در مناطق عملیاتی سوسنگرد، هویزه، هورالعظیم، فاو، مهران و کردستان خدمت کردم و در پایگاه سنندج بر اثر بمباران شیمیایی هواپیماهای عراقی دچار مصدومیت شدم؛ در این حملات شمار زیادی از همرزمان به شهادت رسیدند. حتی بیمارستان توحید سنندج که قرار بود برای مداوا به آن منتقل شوم، به دلیل قرارداشتن در تیررس دشمن بمباران شد و مجروحان و شهدای زیادی بر جای گذاشت.
این رزمنده دوران دفاع مقدس خاطرنشان کرد: در دوران پیروزیهای نظام جمهوری اسلامی ایران، چهار فرزند داشتم و تولد دو نفر از فرزندانم همزمان با حضورم در جبههها رقم خورد. دوری از خانواده سخت بود، اما دفاع از میهن و آرمانهای انقلاب اسلامی را اولویت خود میدانستم. ایستادگی رزمندگان و صبر خانوادهها نقش تعیینکنندهای در پایداری کشور داشت.
وی در پایان با تأکید بر ضرورت انتقال خاطرات دفاع مقدس به نسل جوان گفت: جانبازی برای من یک عنوان نیست، بلکه یک مسئولیت دائمی است. ایثار محدود به میدان جنگ نیست؛ امروز هم میتوان باصداقت، دفاع از حق و خدمت بیمنت به مردم، جانباز راه انقلاب بود. حضرت عباس (ع) فقط متعلق به تاریخ نیست، بلکه الگویی زنده برای امروز ما و چراغ راه آینده جوانان این سرزمین است.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید