کارشناس سیاسی شهرستان هامون:

چپاول منابع ملی توسط آمریکا افشا شد

محمود شیخ اویسی در گفتگو با خبرنگار سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «صبح هامون» بیان کرد: تجربه کشورهایی مانند عراق، افغانستان، لیبی و سوریه نشان می‌دهد که دخالت مستقیم یا غیرمستقیم آمریکا تأثیرات گسترده و منفی بر زندگی مردم این کشورها بر جای گذاشته است.

وی افزود: در عراق، پس از حمله نظامی سال ۲۰۰۳ و سقوط رژیم صدام حسین، زیرساخت‌های حیاتی از جمله آب، برق و مراکز درمانی به‌شدت آسیب دید و دسترسی مردم به خدمات پایه با محدودیت‌های جدی مواجه شد. در ادامه این روند، نرخ بیکاری به شکل قابل‌توجهی افزایش یافت و سطح امنیت عمومی کاهش پیدا کرد.

این کارشناس سیاسی با اشاره به وضعیت افغانستان تصریح کرد: حضور طولانی‌مدت نیروهای خارجی موجب تضعیف دولت مرکزی شد و زمینه قدرت‌گیری گروه‌های مسلح غیرقانونی از جمله طالبان را فراهم کرد؛ درحالی‌که مردم عادی با کمبود غذا، برق و خدمات آموزشی دست‌وپنجه نرم می‌کردند. به‌طورکلی، دخالت‌های آمریکا اغلب با بی‌ثباتی امنیتی، افت سطح زندگی و آسیب به ساختارهای اقتصادی و اجتماعی همراه بوده است.

شیخ اویسی با تأکید بر پیامدهای اقتصادی این مداخلات خاطرنشان کرد: یکی از نتایج دخالت قدرت‌های خارجی، تشدید نابرابری و تضعیف عدالت اجتماعی است. زمانی که منابع طبیعی و اقتصادی کشورها در اختیار بازیگران خارجی یا شرکت‌های چندملیتی قرار می‌گیرد، ثروت ملی به‌جای مردم، به سمت منافع خارجی سوق داده می‌شود. نمونه بارز این موضوع را می‌توان در نفت عراق و لیبی مشاهده کرد که پس از مداخله خارجی، بخش قابل‌توجهی از منابع صرف هزینه‌های نظامی و قراردادهای بیرونی شد.

وی ادامه داد: بررسی اسناد تاریخی و گزارش‌های مستقل نشان می‌دهد آمریکا با بهره‌گیری از ابزارهای اقتصادی و نظامی، نفوذ خود را در کشورهای هدف تثبیت می‌کند. در عراق و لیبی، شرکت‌های خارجی کنترل میادین نفتی را در دست گرفتند و بخش عمده درآمدها به خارج از این کشورها منتقل شد.

این کارشناس سیاسی افزود: در افغانستان نیز کمک‌های خارجی عمدتاً در قالب پروژه‌های دولتی هزینه شد و تأثیر محسوسی بر بهبود زندگی روزمره مردم نداشت. این روند نشان می‌دهد که کنترل منابع و چپاول اقتصادی، بخشی از راهبرد آمریکا برای حفظ نفوذ خود در مناطق مختلف جهان است.

شیخ اویسی با اشاره به پیامدهای بلندمدت این مداخلات گفت: آثار دخالت خارجی معمولاً در کوتاه‌مدت محدود نمی‌شود. عراق سال‌ها پس از سقوط رژیم صدام همچنان با اختلافات سیاسی، فساد اداری و فعالیت گروه‌های مسلح غیرقانونی مواجه است. در افغانستان نیز پس از خروج نیروهای خارجی، طالبان کنترل بخش‌های وسیعی از کشور را در دست گرفت و اعتماد عمومی به دولت مرکزی به‌شدت کاهش یافت.

وی بیان کرد: وجه مشترک عراق، افغانستان و لیبی، کاهش امنیت، تخریب زیرساخت‌ها و افزایش نابرابری پس از مداخله خارجی است. تفاوت‌ها بیشتر به ساختار سیاسی و توانایی جوامع برای بازسازی بازمی‌گردد. این تجربه‌ها نشان می‌دهد هرگونه دخالت خارجی بدون احترام به حاکمیت ملی و توانمندسازی مردم، نتیجه‌ای جز بحران و آسیب به زندگی ملت‌ها نخواهد داشت.

انتهای خبر/