حکمت ۱۲۲ نهج‌البلاغه:

نکوهش غفلت از مرگ

کد نوشته: 9783

۰۲ دی ۱۴۰۴

۰

غفلت از مرگ، انسان را به فراموشی پندها و گرفتار شدن به بلاها می‌کشاند.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صبح هامون هر روز یک حکمت از نهج‌البلاغه امیرالمؤمنین علی (ع) را می‌خوانیم.

وَ تَبِعَ جِنَازَهً فَسَمِعَ رَجُلًا یَضْحَکُ، فَقَالَ: کَأَنَّ الْمَوْتَ فِیهَا عَلَى غَیْرِنَا کُتِبَ، وَ کَأَنَّ الْحَقَّ فِیهَا عَلَى غَیْرِنَا وَجَبَ، وَ کَأَنَّ الَّذِی نَرَى مِنَ الْأَمْوَاتِ سَفْرٌ عَمَّا قَلِیلٍ إِلَیْنَا رَاجِعُونَ، نُبَوِّئُهُمْ أَجْدَاثَهُمْ وَ نَأْکُلُ تُرَاثَهُمْ کَأَنَّا مُخَلَّدُونَ بَعْدَهُمْ، ثُمَّ قَدْ نَسِینَا کُلَّ وَاعِظٍ وَ وَاعِظَهٍ وَ رُمِینَا بِکُلِّ فَادِحٍ وَ جَائِحَهٍ

از پی جنازه‌ای می‌رفت، مردی را دید که می‌خندید. امام (ع) به او فرمود: گویی که مرگ بر دیگران مقرر شده، نه بر ما و گویی حق بر غیر ما واجب شده و گویی، این مردگان که می‌بینیم، مسافرانی هستند که به‌زودی به نزد ما باز می‌گردند آنها را در گورهایشان می‌گذاریم و اموالشان را می‌خوریم، پنداری که پس از آنها جاودانه خواهیم زیست. سپس، هر اندرز دهنده‌ای را چه مرد و چه زن فراموش می‌کنیم و خود را به دست هر بلا و آفت می‌سپاریم.

انتهای خبر/