حکمت ۸۸ نهج‌البلاغه:

راهمان از عذاب خدا

کد نوشته: 7877

۱۸ آبان ۱۴۰۴

۰

وقتی پیامبر در میان مردم بود، حضور او مانع عذاب بود. پس از رحلت پیامبر، تنها راه امان از عذاب، استغفار و طلب آمرزش از خداست.

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صبح هامون هر روز یک حکمت از نهج‌البلاغه امیرالمؤمنین علی (ع) را می‌خوانیم.

کَانَ فِی الْأَرْضِ أَمَانَانِ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ وَ قَدْ رُفِعَ أَحَدُهُمَا، فَدُونَکُمُ الْآخَرَ، فَتَمَسَّکُوا بِهِ؛ أَمَّا الْأَمَانُ الَّذِی رُفِعَ فَهُوَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه وآله)، وَ أَمَّا الْأَمَانُ الْبَاقِی فَالاسْتِغْفَارُ؛ قَالَ اللَّهُ تَعَالَى “وَ ما کانَ اللَّهُ لِیُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِیهِمْ وَ ما کانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ یَسْتَغْفِرُونَ

روی زمین مردم را از عذاب خدا، دو چیز مایه امان بود: یکی از آن دو برداشته شد و دیگری برجاست آن را بگیرید و بدان تمسک جویید. آن امان که برداشته شد رسول‌الله (صلی‌الله علیه و آله) بود و آن امان که برجای ماند، استغفار است. خدای تعالی فرماید: تا آن گاه که تو در میانشان هستی، خدا عذابشان نکند و تا آن گاه که از خدا آمرزش می‌طلبند خدا عذابشان نخواهد کرد.

انتهای خبر/