خطبه ۸۲ نهجالبلاغه:وصف دنیا
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی صبح هامون هر روز یک حکمت از نهجالبلاغه امیرالمؤمنین علی (ع) را میخوانیم.
و من کلام له (علیه السلام) فی ذم صفه الدنیا:
مَا أَصِفُ مِنْ دَار أَوَّلُهَا عَنَاءٌ، وَآخِرُهَا فَنَاءٌ! فِی حَلاَلِهَا حِسَابٌ، وَ. فِی حَرَامِهَا عِقَابٌ. مَنِ اسْتَغْنَى فِیهَا فُتِنَ، وَ مَنِ افْتَقَرَ فِیهَا حَزِنَ، وَ مَنْ سَاعَاهَا فَاتَتْهُ، وَ مَنْ قَعَدَ عَنْهَا وَاتَتْهُ، وَ مَنْ أَبْصَرَ بِهَا بَصَّرَتْهُ، وَ مَنْ أَبْصَرَ إِلَیْهَا أَعْمَتْهُ.
[قال الشریف أقول و إذا تأمل المتأمل قوله (علیه السلام) «و من أبصر بها بصرته» وجد تحته من المعنى العجیب و الغرض البعید ما لا تبلغ غایته و لا یدرک غوره لا سیما إذا قرن إلیه قوله «و من أبصر إلیها أعمته» فإنه یجد الفرق بین أبصر بها و أبصر إلیها واضحا نیّرا و عجیبا باهرا].
سخنی از آن حضرت (ع) در نکوهش دنیا:
چه بگویم در باره سرایی که آغازش رنج است و پایانش زوال و فنا حلالش را حساب است و حرامش را عقاب. هر که در آن بینیاز شود در فتنه و بلا افتد و هر که نیازمند بود غمگین شود. هر که برای به چنگ آوردنش تلاش کند، بدان دست نیابد و آنکه از تلاش باز ایستد، دنیا خود به او روی نهد. هر که به چشم عبرت در آن نگرد، دیده بصیرتش روشن گردد و هر که به دیده تمنا در آن بیند، دیدگانش را کور گرداند.
من (سیدرضی) میگویم: اگر کسی در سخن آن حضرت (ع) که میگوید: «من أبصر بها بصّرته»، تأمل کند دریابد که در آن چه معنی شگفتانگیز و مقصود والایی است که کس به نهایت آن نتواند رسید و عمق آن در نتواند یافت. بهویژه، اگر این جمله را با جمله «و من ابصر الیها اعمته» در کنار هم نهد، فرق میان «أبصر بها» و «ابصر الیها» را بهروشنی دریابد و بداند که در فصاحت و بلاغت تا چه پایه فرا رفته است.
انتهای خبر/
دیدگاهتان را بنویسید